Τελικά, 113 ομάδες θα συμμετάσχουν στο νέο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής. Ένας αριθμός που από μόνος του αποτυπώνει την εικόνα μιας κατηγορίας η οποία χρόνο με τον χρόνο χάνει την αξιοπιστία και το κύρος της.
Αρκετές νησιωτικές ομάδες δεν κατάφεραν να δηλώσουν συμμετοχή, καθώς αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στο δυσβάσταχτο κόστος των μετακινήσεων. Ένα πρόβλημα γνωστό εδώ και χρόνια, για το οποίο όμως δεν υπήρξε καμία ουσιαστική μέριμνα από την ΕΠΟ.
Αντί να σχεδιαστεί ένα βιώσιμο και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, επιλέχθηκε η λύση των 10 ομίλων με μόλις 11 ή 12 ομάδες, μια επιλογή που οδηγεί σε λιγότερους αγώνες, μειωμένο ενδιαφέρον και περαιτέρω υποβάθμιση της κατηγορίας. Η Γ’ Εθνική, που κάποτε αποτελούσε μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική διοργάνωση, μετατρέπεται σταδιακά σε ένα πρωτάθλημα χωρίς ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.
Είναι δύσκολο να μη διαπιστώσει κανείς ότι ο συγκεκριμένος σχεδιασμός εξυπηρέτησε κυρίως τη δημιουργία ξεχωριστού ομίλου για τις ομάδες της Κρήτης, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις μετακινήσεις τους εκτός νησιού. Η επιλογή αυτή μπορεί να διευκολύνει τις κρητικές ομάδες, όμως έγινε εις βάρος της συνολικής δομής του πρωταθλήματος και της ισορροπίας μεταξύ των υπόλοιπων ομάδων της χώρας.
Σαν να μην έφτανε αυτό, φέτος είδαμε και μια πρωτοφανή απόφαση! Αχαΐα και Ηλεία χωρίστηκαν σε διαφορετικούς ομίλους, παρά τη γεωγραφική τους γειτνίαση και την κοινή τους ποδοσφαιρική παράδοση. Μια επιλογή που προκαλεί εύλογα ερωτήματα ως προς τα κριτήρια με τα οποία καταρτίστηκαν οι όμιλοι και που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί με όρους λογικής ή εξοικονόμησης κόστους.
Η Γ’ Εθνική χρειάζεται έναν συνολικό επανασχεδιασμό, με στόχο την ανταγωνιστικότητα, τη βιωσιμότητα και την ίση μεταχείριση όλων των σωματείων. Διαφορετικά, η απαξίωση της κατηγορίας θα συνεχιστεί, με τις ομάδες να πληρώνουν το τίμημα και το ελληνικό ποδόσφαιρο να χάνει ακόμη ένα σημαντικό κομμάτι της πυραμίδας του.
