Την ώρα που οι ΠΑΕ διεκδικούν εκατομμύρια από το Στοίχημα, τα ερασιτεχνικά σωματεία παλεύουν να καλύψουν ακόμη και τα στοιχειώδη έξοδα μιας αγωνιστικής περιόδου. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ένα ποδόσφαιρο δύο ταχυτήτων, από τη μία οι ανώνυμες εταιρείες και τα μεγάλα οικονομικά μεγέθη και από την άλλη τα σωματεία που αποτελούν τη βάση της πυραμίδας και λειτουργούν με ελάχιστους πόρους.
Η συζήτηση για τα χρήματα από το Στοίχημα ήρθε ξανά στο προσκήνιο μετά την πρόσφατη τοποθέτηση του Βαγγέλη Μαρινάκη. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού υποστήριξε ότι υπήρχε κυβερνητική δέσμευση για διπλασιασμό της χρηματοδότησης, ώστε κάθε ΠΑΕ να φτάσει να λαμβάνει 2,5 έως 3 εκατ. ευρώ από το Στοίχημα.
«Σε ό,τι αφορά το στοίχημα, υπήρχε δέσμευση της Κυβέρνησης […] ότι θα διπλασιαστεί το ποσό από την Πολιτεία τουλάχιστον και θα φτάσουμε να παίρνει η κάθε ομάδα 2,5-3 εκατομμύρια από το στοίχημα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση γεννά, όμως, ένα εύλογο ερώτημα, τι γίνεται με την άλλη πλευρά του ποδοσφαίρου;
Τι γίνεται με το σωματείο της γειτονιάς, του χωριού, της επαρχίας; Με τον σύλλογο που δεν διαθέτει τηλεοπτικά συμβόλαια εκατομμυρίων, εμπορικά έσοδα, μεγάλους χορηγούς ή ισχυρούς επενδυτές;
Εκεί η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.
Την ίδια ώρα, το ισχύον πλαίσιο χρηματοδότησης των ερασιτεχνικών σωματείων προβλέπει ποσό βάσης 1.000 ευρώ για κάθε δικαιούχο σωματείο, πριν από την πρόσθετη κατανομή βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων.
Με άλλα λόγια, για ένα σωματείο που χρειάζεται δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να λειτουργήσει, τα 1.000 ευρώ δεν αποτελούν λύση. Είναι μια μικρή ανάσα.
Και η αντίθεση είναι δύσκολο να αγνοηθεί, από τη μία συζητάμε για εκατομμύρια ευρώ ανά ΠΑΕ και από την άλλη για χίλια ευρώ ως βασική κρατική χρηματοδότηση ενός ερασιτεχνικού σωματείου.
Το ποδόσφαιρο έχει 131.403 αθλητές, αλλά λιγότερα σωματεία
Κι όμως, η βάση του ποδοσφαίρου δεν συρρικνώνεται επειδή έπαψαν να ενδιαφέρονται οι αθλητές.
Τα στοιχεία του e-Kouros για το 2025 καταγράφουν 131.403 εγγεγραμμένους ποδοσφαιριστές και ποδοσφαιρίστριες, αριθμός που αντιστοιχεί στο 29,2% των αδειοδοτημένων αθλητών της χώρας. Παράλληλα, καταγράφονται 2.128 σωματεία που καλλιεργούν το ποδόσφαιρο.
Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με την παρουσίαση των στοιχείων της έκθεσης, τα σωματεία που υπάγονται στην ΕΠΟ μειώθηκαν κατά 51 μέσα σε έναν χρόνο, ποσοστό -2,3%, ενώ το σύνολο των ενεργών αθλητικών σωματείων της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2%.
Αυτό είναι το πραγματικό καμπανάκι.
Οι αθλητές παραμένουν. Οι ομάδες που τους στεγάζουν δυσκολεύονται να παραμείνουν.
Και αν αυτή η τάση συνεχιστεί, το πρόβλημα δεν θα αφορά μόνο τους παράγοντες των ερασιτεχνικών σωματείων. Θα αφορά ολόκληρη την ποδοσφαιρική πυραμίδα.
Δεν μπορεί η βάση να παίρνει τα ψίχουλα
Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ασφαλώς έχει ανάγκες και απαιτήσεις. Οι ΠΑΕ είναι επιχειρήσεις, λειτουργούν σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον και χρειάζονται πόρους για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Όμως χωρίς τα ερασιτεχνικά σωματεία δεν υπάρχει η βάση πάνω στην οποία χτίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Εκεί ξεκινούν τα παιδιά.
Εκεί δημιουργούνται οι πρώτοι ποδοσφαιριστές.
Εκεί βρίσκονται οι προπονητές, οι γονείς, οι εθελοντές και οι άνθρωποι που κρατούν ανοιχτά τα γήπεδα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Γι’ αυτό και η συζήτηση για το Στοίχημα δεν μπορεί να περιορίζεται στο πόσα εκατομμύρια θα καταλήξουν στα ταμεία των ΠΑΕ.
Πρέπει να τεθεί και το αντίστροφο ερώτημα:
Πόσα χρήματα θα φτάσουν πραγματικά στη βάση του αθλητισμού;
Το ίδιο ισχύει και για το συνολικό μοντέλο χρηματοδότησης. Όταν ένας επαγγελματικός οργανισμός συζητά για 2,5-3 εκατ. ευρώ, ενώ ένα ερασιτεχνικό σωματείο παλεύει να καλύψει έναν προϋπολογισμό 10.000-30.000 (+) ευρώ με κρατική βάση χρηματοδότησης 1.000 ευρώ, η απόσταση είναι τεράστια.
Χρειάζεται αλλαγή προτεραιοτήτων
Η πολιτεία έχει ήδη θεσπίσει μηχανισμό χρηματοδότησης των ερασιτεχνικών σωματείων από τα έσοδα του Στοιχήματος, ενώ για το 2025 υπάρχουν αναρτημένες οι σχετικές αποφάσεις και οι καταστάσεις δικαιούχων στο e-Kouros.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχει μηχανισμός.
Το ζήτημα είναι αν ο μηχανισμός αυτός επαρκεί για να κρατήσει ζωντανή τη βάση του αθλητισμού.
Και τα δεδομένα δείχνουν ότι υπάρχει λόγος σοβαρού προβληματισμού.
Αν τα σωματεία μειώνονται ενώ οι αθλητές παραμένουν περισσότεροι από 131.000, τότε η πολιτεία, η ΕΠΟ, η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και οι Ενώσεις Ποδοσφαιρικών Σωματείων δεν μπορούν να κοιτάζουν μόνο την κορυφή της πυραμίδας.
Χρειάζεται ουσιαστική ενίσχυση των ερασιτεχνικών σωματείων.
Όχι μόνο για να μπορούν να δηλώνουν συμμετοχή σε ένα πρωτάθλημα.
Αλλά για να μπορούν να πληρώνουν το γήπεδο, τον γιατρό, τη διαιτησία, τις μετακινήσεις, τον εξοπλισμό και τον προπονητή.
Για να μη φτάσουμε στο σημείο ένα παιδί να έχει διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο, αλλά η ομάδα της περιοχής του να μην μπορεί να αντέξει οικονομικά.
Γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι ΠΑΕ.
Είναι και τα εκατοντάδες σωματεία που κάθε Κυριακή ανοίγουν τις πόρτες τους και κρατούν ζωντανό το άθλημα.
Και αν η κορυφή συνεχίσει να μεγαλώνει ενώ η βάση μαραζώνει, κάποια στιγμή η ίδια η πυραμίδα θα αρχίσει να τρίζει.
Το μήνυμα προς όλους τους εμπλεκόμενους είναι απλό.
Πολιτεία, ΕΠΟ, ΓΓΑ και ΕΠΣ οφείλουν να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα ερασιτεχνικά σωματεία.
Και γιατί ένα ποδόσφαιρο με εκατομμύρια στην κορυφή, αλλά οικονομικά εξουθενωμένα σωματεία στη βάση του δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά υγιές.
